SKUTKI SAKRAMENTU CHRZTU - ks. Andrzej Tarasiuk

ks. Andrzej Tarasiuk

SKUTKI SAKRAMENTU CHRZTU


Wtajemniczenie chrześcijańskie dokonuje się przez trzy sakramenty: chrzest, bierzmowanie i Eucharystię. Chrzest jest pierwszym i najważniejszym sakramentem wtajemniczenia chrześcijańskiego. W Katechizmie Kościoła Katolickiego ten sakrament nazwany jest bramą życia w Duchu, otwierającą dostęp do innych sakramentów (1213). Żadnego innego sakramentu nie można przyjąć bez chrztu. Przez ten sakrament zostajemy wyzwoleni od grzechu i odrodzeni jako dzieci Boże. Zostajemy włączeni w Chrystusa i wszczepieni w Kościół, stając się uczestnikami Jego misji i posłania.
Chrzcić z greckiego oznacza ?zanurzyć? i ?pogrążyć?. Zanurzenie w wodzie jest symbolem pogrzebania katechumena w śmierci Chrystusa, z której powstaje przez zmartwychwstanie w Nim jako nowe stworzenie. Człowiek wierzący przez chrzest ma udział w śmierci Chrystusa. Z Nim zostaje pogrzebany i z Nim powstaje do nowego życia. Wiara jest nieodzownym warunkiem tego sakramentu. Gdy patrzymy na sakramentalne znaki: wodę, którą polewa się głowę, namaszczenie krzyżmem, podanie świecy i białej szaty, to znaki te nie są wstanie ukazać nam tej rzeczywistości, która się wówczas dokonuje. Bez wiary człowiek nie potrafi jej zrozumieć ani ogarnąć. Tylko wiara pozwala nam dostrzec w chrzcie zbawcze działanie Chrystusa i przyjąć je.

OCZYSZCZENIE Z GRZECHÓW I NOWE STWORZENIE
Najważniejszymi skutkami chrztu są: oczyszczenie z grzechów i nowe narodzenie w Duchu Świętym. Chrzest odpuszcza grzech pierworodny i wszystkie grzechy osobiste, a także wszelkie kary za grzech. W tych, którzy zostali odrodzeni przez chrzest, nie pozostaje więc nic, co mogłoby im przeszkodzić w wejściu do Królestwa Bożego, ani grzech Adama, ani grzech osobisty, ani skutki grzechu, wśród których najcięższym jest oddalenie od Boga.
Pierwszy sakrament inicjacji chrześcijańskiej nie odbiera jednak skłonności do grzechu. W ochrzczonym pozostają pewne doczesne konsekwencje grzechu, takie jak cierpienie, choroba, śmierć czy słabości charakteru, a także skłonność do grzechu, którą Tradycja nazywa pożądliwością. Sobór Trydencki stwierdzał, że: ?Pożądliwość jest nam pozostawiona dla walki, nie może ona szkodzić tym, którzy nie dają jej przyzwolenia i mężnie się jej opierają z pomocą łaski Jezusa?.
Chrzest czyni neofitę ?nowym stworzeniem?, przybranym synem Bożym, który stał się uczestnikiem Boskiej natury. Przez łaskę uświęcającą, łaskę usprawiedliwienia chrzest daje uczestnictwo w Boskim życiu Trójcy Świętej, jednocząc z Chrystusem i włączając w Jego Kościół. Przez chrzest umieramy dla grzechu. Jest to autentyczna śmierć, zniszczenie w człowieku tego, co było w nim złe, nieodkupione, by mógł odrodzić się jako syn Boży, stając się nowym stworzeniem ? powołanym do świętości uczestnikiem natury Bożej.
Najświętsza Trójca daje ochrzczonemu łaskę, która uzdalnia go do wiary w Boga, do pokładania w Nim nadziei i kochania Go. Łaska chrztu daje człowiekowi zdolność życia i działania pod natchnieniami Ducha Świętego za pośrednictwem Jego darów oraz pozwala mu wzrastać w dobru przez cnoty moralne.
Biała szata (nakrycie), która występuje w obrzędzie chrztu jest znakiem zmartwychwstania do nowego życia, odzyskania niewinności, oznaką statusu zachowania na życie wieczne. Biała szata ukazuje, że ochrzczony ?przyoblekł w Chrystusa? (Ga 3,27) i zmartwychwstał z Chrystusem.

WŁĄCZENI W KOŚCIÓŁ, CIAŁO CHRYTSUSA
Chrzest czyni nas członkami Ciała Chrystusa, włącza w Kościół. Ze źródeł chrzcielnych rodzi się jedyny Lud Boży Nowego Przymierza, który przekracza wszystkie naturalne ludzkie granice narodów, kultur, ras i płci: ?Wszyscy bowiem w jednym Duchu zostali ochrzczeni, aby stanowić jedno Ciało? (1 Kor 12,13). Jako Mistyczne Ciało Chrystusa stanowimy swoisty system naczyń połączonych. Każde twoje dobro, jak i każde zło ma wymiar społeczny, wywołuje swoiste nadprzyrodzone ciśnienie oddolne dobra lub zła na innych. Modlitwa w świetle wiary nigdy nie jest samotna. Jako członki mistycznego organizmu Kościoła przez swoją modlitwę wiary ubogacamy go lub zubażamy. Gdy wzrasta w nas wiara, nadzieja i miłość ? tym samym wzmaga się w nas życie modlitwy, by Kościół, by inni, by całe Ciało Mistyczne Jezusa mogło odczuć jej dobroczynny, zbawienny wpływ . Przez chrzest wchodzi się w świętych obcowanie.
Jako ochrzczeni stajemy się ?żywymi kamieniami?, ?budowani jako duchowa świątynia, by stanowić święte kapłaństwo? (1 P 2,5). Przez łaskę chrztu uczestniczymy w świętym kapłaństwie Chrystusa, Jego misji prorockiej i królewskiej. Jesteśmy ?wybranym plemieniem, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem na własność przeznaczonym? (1 P 2,9). Chrzest daje udział w kapłaństwie wspólnym wiernych. Powszechne kapłaństwo wiernych wiąże się z powołaniem do oddania Bogu wszystkiego, z powołaniem do świętości. Msza Święta sprawowana w ramach kapłaństwa wiernych polega na całkowitym oddaniu siebie Chrystusowi do końca, a przez Niego w pełni oddaniu się Ojcu: kiedy nie chcemy niczego dla siebie i godzimy się, by być ogołoconymi tak jak Chrystus.
W obrzędzie sakramentu chrztu występuje namaszczenie krzyżmem świętym, (wonnym poświęconym olejem) które oznacza dar Ducha Świętego dla neofity. Stał się on chrześcijaninem czyli ?namaszczonym? Duchem Świętym. Namaszczenie krzyżmem świętym w sakramencie chrztu podkreśla wszczepienie ochrzczonego w Chrystusa, który jest namaszczony jako Kapłan, Prorok i Król. Paweł apostoł porównuje namaszczenie chrześcijan do pieczęci, kiedy Duch Święty wstępuje do ich serca (2 Kor 6,21-22). W chrzcie człowiek otrzymuje imię. Formuła chrztu ?w imię? oznaczała stanie się własnością Jezusa. Imię świętego patrona, jakie ochrzczony otrzymuje w pierwszym z sakramentów, daje też możliwość jego wstawiennictwa.
Stając się członkiem Kościoła ochrzczony nie należy już do samego siebie, ale należy do Chrystusa, który za nas umarł i zmartwychwstał. Przez chrzest dokonuje się konsekracja ? poświęcenie osoby ludzkiej Bogu na własność. Od chwili chrztu jesteśmy powołani do służby we wspólnocie Kościoła. Z chrztu wynikają odpowiedzialność i obowiązki, Ochrzczony ma prawo do przyjmowania sakramentów, do karmienia się słowem Bożym i korzystania z bogactwa darów duchowych Kościoła . Chrzest jest związany z wyznawaniem wiary, którą otrzymaliśmy za pośrednictwem Kościoła oraz uczestnictwem w apostolskiej i misyjnej działalności Ludu Bożego . Każdy z nas jest powołany do tego, by być apostołem i misjonarzem Chrystusa wśród tych z którymi żyjemy na co dzień.
Wymownym gestem w sakramencie chrztu jest zapalenie świecy od paschału. Świeca była symbolem czuwania. W starym formularzu liturgicznym wręczaniu świecy towarzyszyła formuła nawiązująca do ewangelicznych mądrych panien, które z zapalonymi lampami wyszły na spotkanie oblubieńca. Brzmiała ona (do zmiany w 1972 r.): ?Weźmij świecę płonącą i nienagannie strzeż chrztu swojego, zachowuj przykazania Boże, abyś gdy Pan przybędzie na gody, mógł wyjść na Jego spotkanie ze wszystkimi świętymi w przybytku niebieskim i żył na wieki wieków. Amen?.
W posoborowym Obrzędzie chrztu zachowuje ten piękny zwyczaj. Celebrans chrztu bierze paschał, mówiąc: ?Przyjmijcie światło Chrystusa?. Ojciec naturalny lub chrzestny zapala własną świecę od paschału. Celebrans zwraca się do rodziców i chrzestnych z wezwaniem by troszczyli się, aby dzieci postępowały zawsze jako dzieci światłości, trwały w wierze i mogły wyjść na spotkanie z Chrystusem przychodzącym w chwale razem ze świętymi. Świeca zapalona od paschału oznacza, że Chrystus oświecił neofitę i że ochrzczeni są w Chrystusie ?światłem świata?.

SAKRAMENTALNY WĘZEŁ JEDNOŚCI
Chrzest stanowi podstawę wspólnoty między wszystkimi chrześcijanami, również z tymi którzy nie są jeszcze w pełnej komunii z Kościołem Katolickim . Ci, co wierzą i otrzymali ważnie chrzest pozostają w niedoskonałej wspólnocie ze społecznością Kościoła katolickiego. Chrzest stanowi sakramentalny węzeł jedności, trwający między wszystkimi, którzy dostąpili łaski tego sakramentu.

NIEZATARTE ZNAMIĘ
Chrzest wyciska na duszy niezatarte duchowe znamię czyli ?charakter?, który konsekruje ochrzczonego do uczestnictwa w chrześcijańskim kulcie religijnym. Ochrzczony, który zostaje wszczepiony w Chrystusa upodabnia się do Niego. Chrzest opieczętowuje chrześcijanina niezatartym duchowym znamieniem jego przynależności do Chrystusa. Znamienia tego nie wymazuje żaden grzech, chociaż z powodu grzechu chrzest może nie przynosić owoców zbawienia. Pieczęć chrzcielna uzdalnia i włącza chrześcijan do służenia Bogu przez żywy udział w świętej liturgii Kościoła i wypełnieni ich kapłaństwa na mocy chrztu przez świadectwo chrześcijańskiego życia.
Chrzest czyni nas nowymi stworzeniami, przybranymi dziećmi Boga, członkami Ciała Chrystusa, a w Nim współdziedzicami i świątynią Ducha Świętego. Ten sakrament daje uczestnictwo w kapłaństwie Chrystusa i stanowi podstawę wspólnoty między wszystkimi chrześcijanami. Chrzest obdarowuje cnotami teologalnymi: wiarą, nadzieją i miłością oraz darami Ducha Świętego. Chrzest przyjmuje się tylko raz w życiu, a razem z nim otrzymuje się zaczątek wiary, który jest rozwijany i umacniany kolejnymi sakramentami . Udzielony nam w sakramencie chrztu ?dar wiary? ma prowadzić nas do nieustannego wzrostu naszego przylgnięcia do Chrystusa.
Warto się zastanowić na ile skutki chrztu są widoczne w naszym codziennym życiu? Na ile żyjemy darem dziecięctwa Bożego? Na ile Duch Święty prowadzi nas w codziennym życiu? Na ile utożsamiamy się z Kościołem jako Ciałem Chrystusa i dajemy świadectwo chrześcijańskiego życia? Chrzest jest nie tylko darem, ale staje się także zadaniem, które ma na celu pełne zjednoczenie z Chrystusem, by móc za św. Pawłem powtórzyć: ?teraz zaś już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus? (Ga 2,20).

Please publish modules in offcanvas position.

Free Joomla! templates by Engine Templates